De dag van de golven

door Corien Oranje

Stel je voor...

Stel je voor dat je aan de andere kant van de wereld geboren zou zijn. Dat je niet in een groot stenen huis zou wonen met stromend water en verwarming, maar in een zelfgemaakt, houten huisje, niet groter dan een garage. Dat je een wc en een badkamer moest delen met de buren. Dat je het water altijd zou moeten koken voordat je het zou kunnen drinken. Dat je vader en moeder ieder dubbeltje moesten omkeren om jou naar school te laten gaan. Stel je voor dat je ergens woonde waar het altijd mooi weer was. Dat er ananassen, kokosnoten en bananen in je tuin zouden groeien. Dat je elke dag na schooltijd naar het strand zou kunnen gaan en in zee zou kunnen zwemmen...

Overal ter wereld wonen kinderen zoals jij. Kinderen die houden van sporten, van zwemmen en van spelen. Kinderen die praten en lachen en grapjes maken met hun vrienden. Kinderen die ruzie maken met hun broertjes en zusjes, die hun moeder moeten helpen en daar geen zin in hebben. Kinderen die naar school gaan en moeten leren rekenen en schrijven. Kinderen die jouw vrienden zouden kunnen zijn als ze bij je in de buurt zouden wonen. Over zulke kinderen gaat het in de serie WorldWideKidz. Over kinderen zoals jij. Kinderen die op een andere plek in de wereld wonen en die een heel ander leven leiden dan jij. Maar met wie je toch zoveel gemeenschappelijk hebt.

Dit boek gaat over Dewi en Yensi, twee Indonesische meisjes uit Atjeh, die de tsunami hebben meegemaakt. En die, net als iedereen in Atjeh, veel familieleden, vrienden en vriendinnen hebben verloren. En daarnaast ook hun huis, hun school, hun gevoel van veiligheid en onkwetsbaarheid. Er staan erge dingen in dit boek. Dat kan niet anders. Wat Dewi en Yensi hebben meegemaakt, is erg. Te erg voor woorden. Toch heb ik geprobeerd er over te vertellen. Zodat jij als lezer iets kunt ervaren van wat al die kinderen in Indonesië en in andere landen hebben doorgemaakt. Dewi verliest tijdens de tsunami (die grote vloedgolf) haar jongste zusje. Haar moeder was met haar andere zus naar de markt toen de tsunami kwam. Dewi wordt opgevangen in een kamp en vindt gelukkig na een tijdje haar vader terug. Haar vader wordt ernstig ziek omdat hij teveel zeewater heeft binnengekregen. Hij wordt met een zware longonsteking opgenomen in het ziekenhuis. Ze moet uren in de rij staan om drinkwater te kunnen krijgen, maar toch droomt ze ervan om ooit weer naar school te gaan. En… zal ze haar moeder en haar andere zusje nog weer terugzien?

Dewi en Yensi zijn, net als de meeste Indonesiërs, moslims. Hun geloof is belangrijk voor hen. Vijf keer per dag bidden ze tot Allah en ze geloven dat hij alles leidt. Ook moeilijke dingen. Ook rampen zoals de tsunami. In dit boek worden de woorden ‘Allah’, ‘God’, ‘Toehan’ en ‘Heer’ door elkaar gebruikt. Indonesische moslims en christenen gebruiken dezelfde woorden voor God.

Achterin het boek vind je een woordenlijst met de vertaling van Indonesische woorden en uitdrukkingen. Ook vind je daar meer informatie over Indonesië, over de tsunami en over de manier waarop Tear slachtoffers van de tsunami probeert te helpen.